In de zomer van 2005, na een teleurstellend vorig seizoen, stond Cercle Brugge op een kruispunt. De club, die vaak in de schaduw van hun stadsrivaal Club Brugge verkeerde, had behoefte aan een frisse start. Onder leiding van coach Georges Leekens werden er aanzienlijke veranderingen doorgevoerd, zowel op het veld als in de bestuurskamers. De komst van nieuwe spelers, waaronder enkele talentvolle jongeren, gaf de selectie een nieuwe dynamiek.

De seizoensopening op 31 juli 2005 tegen KRC Genk was een belangrijke graadmeter voor de ambities van het team. Cercle Brugge speelde een inspirerende wedstrijd, die eindigde in een gelijkspel. Ondanks het ontbreken van een overwinning, was er een duidelijke verbetering zichtbaar in de speelstijl en het teamgevoel. De supporters, die al enkele seizoenen gekweld waren door tegenvallende resultaten, zagen een nieuw vuur in hun spelers.

Met de wedstrijden die volgden, kreeg de club steeds meer zelfvertrouwen. De overwinning op het veld van Lierse SK in de tweede speelronde, met een overtuigende 3-1 zege, zorgde voor een ware opleving in het vertrouwen van zowel spelers als supporters. De aanvallende stijl van spelen, gekenmerkt door vloeiende combinaties en een sterke pressing, zorgde ervoor dat Cercle Brugge weer kon schitteren in de Pro League. De fans begonnen opnieuw te geloven in de mogelijkheden van hun ploeg.

De echte kers op de taart kwam in de daaropvolgende maanden, toen Cercle Brugge met enkele indrukwekkende overwinningen de competitie verraste. De wedstrijden tegen de traditionele topteams werden niet langer als verloren kansen gezien; integendeel, het team begon zelfs punten te pakken tegen de gevestigde waarden. Deze verandering van mentaliteit kwam tot uiting in de derby tegen Club Brugge, waar Cercle Brugge met 1-0 zegevierde. Deze overwinning was niet alleen een puntenwinst, maar vooral een morele overwinning die de supporters een ongekende trots gaf.

Het seizoen 2005-2006 werd uiteindelijk een van de meest memorabele in de recente geschiedenis van de club. Hoewel ze niet de titel wonnen, was het de manier waarop ze het seizoen afrondden die de ware essentie van Cercle Brugge vastlegde: veerkracht, strijdlust en de onvermoeibare steun van de fans. Dit seizoen zou voor altijd herinnerd worden als het begin van een nieuwe, opwindende fase in de geschiedenis van De Vereniging.